ప్రణవనాదం

నేనూ వెళ్ళాను

2011-08-28T14:01:00.000-07:00

తెలుగు భాషా దినోత్సవం పురస్కరించుకొని e-తెలుగు వారి ప్రోద్బలంతో జరిగిన 'తెలుగు బాట' కార్యక్రమంలో భాగంగా తెలుగు భాషాభిమానులు తెలుగు లలిత కళాతోరణం నుండి పొట్టి శ్రీరాములు విశ్వవిద్యాలయం వరకు తెలుగు కోసం నడిచారు. అనంతరం విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణంలోని సభా వేదికలో ప్రసంగం జరిగింది. తదనంతరం అదే ప్రాంగణంలోని తెలుగు తల్లి విగ్రహానికి పూల మాలలు వేయడంతో కార్యక్రమం ముగిసింది.

అనుకున్నట్టుగానే ఈ సంవత్సరం తెలుగు బాటకి హాజరయ్యాను. కార్యక్రమం చాలా బాగా జరిగింది. కొంతమంది (ఇంత వరకు పేర్లు మాత్రమే తెలిసిన) బ్లాగు మిత్రులను, తెలుగు భాషాభిమానులను కలిశాను.

ఫోటోలు కూడా తీశాను... :)

జై తెలుగు తల్లి! జై జై తెలుగు తల్లి!!

నేను ఎగ్గొట్టట్లేదు...

2011-08-26T20:16:00.000-07:00

పోయిన సంవత్సరం ఇలాగే రాసినట్టు జ్ఞాపకం... కానీ ఏవో కారణాల వల్ల వెళ్ళడం కుదరలేదు. ఈ కార్యక్రమం జరిగిన మరునాడు 'నేను ఎగ్గొట్టాను...' అని కూడా రాద్దాం అనుకున్నాను కూడా. అందుకే ఈ సారి దాని వ్యతిరేక పదం టపా శీర్షిక అయింది.

కానీ ఈ సంవత్సరం మాత్రం తప్పకుండా వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. వెళ్తున్నాను కూడా. అందరికి అనుకూలంగా ఉండాలనే ఉద్దేశంతో ఈ ఏడాది తెలుగు బాట కార్యక్రమం తెలుగు భాషా దినోత్సవానికి ఒకరోజు ముందుగా ఆదివారం నాడు నిర్వహించాలని నిర్ణయించారట. కాబట్టి చాలా మంది పాల్గొనే అవకాశం ఉంది.

ఇక తెలుగు భాష విశిష్టత, దానిని పరిరక్షించుకోవలసిన బాధ్యత మన మీద ఎంత ఉంది అనేవి మనందరికీ తెలిసినవే.

ఆదివారం సెలవు దినమే కాబట్టి... ఆఫీసులు ఉండవు కాబట్టి... కొంచం ఓపిక తెచ్చుకొని పొద్దున్నే లేచి వచ్చి తెలుగు నడకలో పాల్గొని తెలుగు తల్లి కృపకు పాత్రులు కాగలరని ప్రార్ధన.

తేది: 28-08-2011

సమయం: 9 గంటల నుండి

స్థలం: తెలుగు లలిత కళా తోరణం నుండి బషీర్ బాగ్ ప్రెస్ క్లబ్ వరకు

కాబట్టి కామ్రేడ్స్ తెలుగు వారందరం తెలుగు కోసం నడుద్దాం!

జై తెలుగు తల్లి! జైజై తెలుగు తల్లి!

యత్ర నార్యంతు పూజ్యంతే...

2011-06-12T14:58:00.000-07:00

'ఎవరు రాయగలరు అమ్మ అను మాట కన్నా కమ్మని కావ్యం

ఎవరు పాడగలరు అమ్మ అనురాగం కన్నా తియ్యని రాగం...'

అన్నారు సిరివెన్నెల గారు. అమ్మ గురించి రాస్తే అంత తీయగా ఉంటుందట!

మరి అలాంటి ఓ అమ్మ తన బిడ్డ మీద ఉన్న ప్రేమకు అక్షర రూపం ఇస్తే?

బుడిబుడి నడకల తన చిన్నారిని చూసి మురిసిపోతూ, సుతిమెత్తని చేతులతో ముఖంపై తడిమినప్పుడు అనిర్వచనీయమైన అనుభూతిని పొందే తల్లి మనసును శ్రీ గారు తన చిట్టి బంగారానికి రాసిన లేఖలో అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు.

"నిన్ను ఒక human being లాగ పెంచడం కంటే 'being human' గా పెంచడం నా ధ్యేయం చిన్నలు" అంటూ తన చిట్టి తల్లిని ఒక మంచి పౌరురాలిగా, సంస్కారవంతురాలిగా చేయాలనుకుంటుందట :)

తన పిల్లల్ని లాలించడంలో అమ్మ పొందే ఆనందమేంటో తెలియాలంటే ఆ బ్రహ్మ సైతం ఆడ జన్మ ఎత్తి అనుభూతి చెందాల్సిందేనట.

ఈ పోస్ట్ లో ఆవిడ ఒక వీడియొ షేర్ చేశారు. అందులో అండం పిండంగా మారి బ్రహ్మాండమై జీవం పోసుకునే విధానాన్ని అద్భుతంగా దృశ్య రూపకంగా వివరించారు. అది చూస్తుంటే, తల్లి ప్రకృతి ఎన్నెన్ని కోట్ల రహస్యాలను తనలో ఇముడ్చుకుందోనని ఆశ్చర్యపడాలా, ఆ తల్లి ప్రసాదించిన మెదడుతోనే ఈ సూక్ష్మ రహస్యాలను విడమరచి బట్టబయలు చేసిన సైంటిస్టులను చూచి అచ్చెరువొందాలా తేలడం లేదు!

ఇది చూశాక ఈ మధ్య చదివిన ఒక వ్యాసం గుర్తొచ్చింది. అందులో వాకాటి పాండురంగారావు గారు పురుషుడి వీర్యకణాలు స్త్రీలోకి ప్రవేశించి ఆమె గర్భాశయంలోని అండాన్ని చేరే యాత్ర గురించి వివరించారు. ఇక్కడ ఆ యాత్రలోని కొన్ని అద్భుతమైన ఘట్టాలు ఇక్కడ ఉంచుతున్నాను...

పురుషుడి నుండి ఒక్కసారి బయలుదేరినవి 30 కోట్ల వీర్య కణాలు. వాటి ధ్యేయం - స్త్రీ అండాన్ని కలవడం..!

ఒకే అండం అటు, 30 కోట్ల వీర్య కణాలు ఇటు!

సెకండుకు 200 అంగుళాల వేగంతో బయలుదేరిన ఈ కణ వీరులు ఈదుకుంటూ అండం దగ్గరకు వెళ్ళేసరికి ఈ 30 కోట్లలోనూ, కేవలం 200 మాత్రమే మిగులుతారట! వీటిలో కూడా చివరకు గమ్యం చేరేది ఏ ఒక్కటోనట! అసలు ఆ ఒక్కటీ కూడా గమ్యానికవతలే హరీ మనవచ్చునట!

కానీ ఇంతమందితో పోటీపడి, చివరకు అలిసి సొలిసి తనలోకి చేరిన ఆ వీర్య కాణానికి స్త్రీ అండం గ్లూకోజ్ తో స్నానం చేయిస్తుందట! దాంతో ఆ కాణానికి కాస్త బలం చేకూరుతుందట.

అంటే - తల్లిగా, భార్యగా ఆడది మగవాడికి చేసే సేవలకు ఇక్కడా ప్రతిరూపం ఉందన్నమాట. మాతృత్వం ఆ అండంలో పొదిగిన చల్లదనం! అది లేకపోతే మనలో ఎవ్వరం ఉండేవాళ్ళం కాదుకదా!

ఇందులో చెప్పుకోదగిన అద్భుతాలెన్నో ఉన్నాయి. కానీ ఇక్కడ చెప్పదలచుకున్నది ఒక్కటే...

పురుషుడు అంటే సంఖ్యాబలం రాశి

స్త్రీ అంటే నాణ్యత అనగా వాసి

స్త్రీని రక్షించడం, ఆమెని గౌరవించడం, ఆమెను అపురూపంగా చూసుకోవడం - అంటే నాణ్యతపట్ల, నాగరికత పట్ల మనం సుముఖులం అని చెప్పడమే కాని మరొకటి కాదు.

ఆ విలువలు లేనిది మానవ సమాజం అనిపించుకోదు!

క్షమయా ధరిత్రి!

2011-04-22T11:54:00.000-07:00

సముద్రవసనే దేవి | పర్వతస్తనమండలే |

విష్ణుపత్ని నమస్తుభ్యం | పాదస్పర్శం క్షమస్వమే|

అంటూ పొద్దున నిద్ర లేవగానే 'నీ మీద పాదం మోపుతున్నందుకు నన్ను క్షమించు తల్లీ!' అని భూదేవిని ప్రార్ధించే సంస్కృతి మనది.

కానీ మనం... పొద్దున లేచిన దగ్గర నుంచి పడుకునే దాకా కేవలం మన 'సౌకర్యం' కోసం హానికారకమైన పదార్ధాలను విచ్చలవిడిగా వాడుతూ భూమి మీద కాలుష్యం పెంచుతూ సర్వభ్రష్టత్వం చేస్తున్నాం.

మన కాలుకు దెబ్బ తగిలితే మనసు బాధ పడుతుంది, కళ్ళు కన్నీరు కారుస్తాయి, చేయి దానికి కారణమైన దాన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. మనం తగిన సమయంలో అవసరమైన జాగ్రత్త తీసుకోకపోతే సమస్య జటిలమై మరిన్ని అనర్ధాలకు దారి తీసి అనారోగ్యం పాలయ్యే అవకాశం ఉంది

మనలాగే భూమి కూడా! కానీ దాని పరిమాణం పెద్దది కనుక పరిణామాలూ పెద్దవి, వాటి ప్రభావాన్ని చూపే సమయం కూడా ఎక్కువ. మనం ఇప్పుడు ఇక్కడ సృష్టించే కాలుష్యం వల్ల ఎక్కడో, ఎప్పుడో, ఎవరో బాధలు అనుభవించాల్సి వస్తుంది.

ప్రతిరోజు మనకు తెలియకుండానే ఎంతో కాలుష్యానికి మనం కారణం అవుతున్నాం. మిగిలినవన్నీ ఒక ఎత్తైతే... 'ప్లాస్టిక్' మహమ్మారి ఒక్కటే పుడమి తల్లి శరీరం మీద ఆరని వరణంలా మారింది. బాధ్యత కలిగిన మనుషులుగా మనం మన భూమాతను కాపాడుకోవాలి కానీ ఆ వ్రాణాన్ని తొలిచే జీవులం కాకూడదు. ఈ భూమి మనందరిదీ... బ్రతికున్నంత కాలం ఆలయంలా పరిశుభ్రంగా, జాగ్రత్తగా కాపాడుకుని భావి తరాలకు అందించడం మన బాధ్యత!

'క్షమయా ధరిత్రి' అన్నారు కదా... ఎంత కాలం భరిస్తూ క్షమిస్తుందో చూద్దాం అనుకుంటే మన గొయ్యి మనే తవ్వుకున్న వాళ్ళం అవుతాం. అంటా ఒక్కసారిగా మార్చడం మన వల్ల కాకపోవచ్చు కానీ మనకు వీలైనంతలో ప్లాస్టిక్ ని వాడకుండా ఉండేందుకు ప్రయత్నిస్తే కొంతవరకైనా ఆ పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం జరిగినట్లవుతుంది.

ఈ ఎర్త్ డే పుణ్యమా అని కనీసం సంవత్సరానికి ఒక్కసారైనా అందరం ఈ అనర్ధాన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నాం! ప్రతి ఎర్త్ డే కి కొందరైనా మారితే ఈ 'రోజు'కి సార్ధకత లభించినట్లే.

పరవాలేదు... పరవాలేదు...

2011-01-25T12:23:00.000-08:00

ఈ మధ్య కాలంలో వచ్చిన సినిమా పాటల్లో మొదటి సారి వినగానే ఇంతగా నచ్చిన పాట ఇదొక్కటే. ఎంత నచ్చిందంటే రెండు రోజుల్లో దాదాపు 50 సార్లు విన్నాను. ఇంకా వింటూనే ఉన్నాను. నిజంగా ఆ బాణీల్లో ఏదో మాయ ఉంది. అది వింటున్నంత సేపు ఏదో తెలియని సంతోషం... హాయిగా ఉంటుంది. ఏంటో ఈ విచిత్రం! ఇప్పటికే ఈ పాట మీద బోలెడన్ని బ్లాగు పోస్టులున్నా... నా సంతోషం కోసం మరొక్కసారి... :)

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
చూడచక్క గున్నా లేకున్నా...ఏమ్ పరవాలేదు
నువ్వెలా ఉన్నా పర్లేదు.

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
చూడచక్కగున్నా లేకున్నా... ఏం పరవాలేదు
నువ్వెలా ఉన్నా పర్లేదు

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
ఊరు పేరు ఉన్నా లేకున్నా... ఏం పరవాలేదు
నువ్వు ఎవరైనా పర్లేదు... ఓ...

నీకు నాకు స్నేహం లేదు
నువ్వంటే కోపం లేదు
ఎందుకీ దాగుడుమూతలు అర్ధమే లేదు
మచ్చేదో ఉన్నాదనీ మబ్బుల్లో జాబిల్లి దాగుండిపోదు!

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
చూడచక్కగున్నా లేకున్నా... ఏం పరవాలేదు
నువ్వెలా ఉన్నా పర్లేదు

ఉంగరాల జుట్టే లేదా? నాకు పర్లేదు
రంగు కాస్త తక్కువ ఐనా... మరి పర్లేదు

మసిలాగా ఉంటుందని తిడతామా రాతిరిని
తనలోనే కనలేమా మెరిసేటి సొగసులని..
అందంగా లేను అని... నిన్నెవరూ చూడరనీ
నువ్వెవరికి నచ్చవనీ... నీకెవ్వరు చెప్పారు?
ఎంత మంచి మనసో నీది
దానికన్నా గొప్పది లేదు
అందగాళ్ళు నాకెవ్వరూ ఇంత నచ్చలేదూ
నల్లగా ఉన్నానని కోకిల కొమ్మల్లో దాగుండిపోదూ!

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
చూడచక్కగా లేకున్నా ఏం పరవాలేదు
నువ్వెలా ఉన్నా పర్లేదు

అంతలేసి కళ్ళుండకున్నా... నాకు పర్లేదు
కోరమీసం లేకున్నాగానీ మరి పర్లేదు

పరదాలే ఎన్నాళ్ళిలా... అని నిన్నే అడగమని
సరదాగా తరిమింది... మది నీపై మనసు పడి

మురిపించే ఊహలతో ముఖచిత్రం గీసుకుని
అది నువ్వో కాదో అని సందేహం ప్రతిసారి

చేరదీసి లాలించలేదు... నన్నిలా ప్రేమించలేదు
అందుకే ఇంకెవ్వరూ... ఇంత నచ్చలేదు
ఎవరేమన్నా సరే... నా చెయ్యి నిన్నింక వదిలేది లేదు
పరవాలేదు... పరవాలేదు...
చూడచక్కగున్నా లేకున్నా... ఏం పర్వాలేదు
నువ్వెలా వున్నా పర్లేదు.

పరవాలేదు... పరవాలేదు...
ఊరు పేరు ఉన్నా లేకున్నా ..ఏం పరవాలేదు
నువ్వు ఎవరైనా పర్లేదు

సద్గురు శ్రీ త్యాగరాజ 164వ ఆరాధనోత్సవాలు

2011-01-23T13:46:00.000-08:00

వేదుల బాలకృష్ణమూర్తి గారు త్యాగరాజ స్వామి వారి మీద రచించిన 'సప్త స్వర నీరాజనం' లోని ఈ పద్యం చూడండి ఎంత అద్భుతంగా ఉందో...

తియ్యని తెల్గుభాష కడతేర కృతుల్ రచియించి తంబురా
కొయ్యకు జీవదానమిడి కోమల కంఠము మేళగించి రా
మయ్యను భక్తి రూపమున ఆడియు,పాడి తరించినట్టి త్యా
గయ్యను సంస్మరింతు మన గానకళన్ వికసింప చేయగాన్

(మిగిలిన పద్యాల కొఱకు ఈ లంకెను దర్శించండి - http://vedula--baala.blogspot.com/2008/09/blog-post_1052.html)

నాద సుధారసం

2011-01-23T13:20:00.000-08:00

త్యాగరాయ గాన సభలో ప్రతి సంవత్సరం జరిపే త్యాగరాజ ఆరాధనోత్సవాలకు ముందు 'త్యాగరాజ సంగీతోత్సవం' నిర్వహించడం ఆనవాయితీ అట. ఎప్పటిలానే ఈ సంవత్సరం కూడా త్యాగరాయ గాన సభలోని కళా సుబ్బారావు కళా వేదికలో 'నాదబ్రహ్మానంద' సద్గురు శ్రీ త్యాగరాజ సంగీతోత్సవం నిర్వహించారు.

కీర్తనలు ఆలపించడానికి ఈ సారి రాజమండ్రి నుండి తులసి విశ్వనాధ్ గారు వచ్చారు. వీరితో పాటు వయోలిన్ సహకారం అందించడానికి శ్రీ పెరవలి నందకుమార్ గారు, మృదంగ సహకారం అందించడానికి శ్రీ పెరవలి జయభాస్కర్ గార్లు వచ్చారు. తులసి విశ్వనాధ్ గారు పాడిన ప్రతి కీర్తన ఓ అమృతపు జల్లు. ఎంత అద్భుతంగా పాడారంటే ఆవిడ పాడిన 'నిన్నే భజన..' కీర్తన ఇంకా నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తోంది. నందకుమార్ గారు వయోలిన్ తో, జయభాస్కర్ గారు మృదంగం మీద త్యాగరాజ కీర్తనలను అద్భుతంగా ఆలపించారు. వింటుంటే అలా వింటూనే ఉండిపోవాలనిపించింది.

'రహివుట్ట జంత్రగాత్రముల్ ఱాల్ కరగించు... విమలగాంధర్వంబు విద్య మాకు' అని సగర్వంగా ప్రకటించుకుంది అల్లసాని పెద్దన గారి మను చరిత్రములో వరూధిని. అంటే నాదమైనా, గాత్రమైనా మా సంగీతం రాళ్ళను సైతం కరిగిస్తుంది అని. సంగీతానికి అంతటి మహత్తర శక్తి ఉంది మరి!

ఈ నెల 24, 25, 26 తేదిలలో శ్రీ త్యాగరాయ గాన సభలో ఉ. 8.30 ని. నుండి రాత్రి 9 గంటల వరకు సద్గురు శ్రీ త్యాగరాజ 164వ ఆరాధనోత్సవాలు జరుగనున్నాయి.

2011-01-18T10:19:00.000-08:00

మా ఇంట్లో చాలా పాత పుస్తకాలున్నాయి. నిన్న కాస్త తీరిక దొరికి మనకు పనికొచ్చేవి ఏమైనా దొరుకుతాయేమో అని ఇంట్లో ఉన్న పాత పుస్తకాలు సర్దుతుంటే ఇరవై ఏళ్ల కింద మా నాన్నగారు రాసుకున్న పుస్తకం ఒకటి దొరికింది. అది చదువుతున్నంత సేపు ఏదో లోకంలో విహరించినట్లనిపించింది. ఆ పుస్తకంలోని ఆసక్తికరమైన పుటల్లోని ఒకాకోన పుటలో ఈ కవిత కనిపించింది. ఆచార్య ఆత్రేయ గారు తన జన్మ కుండలిని వివరిస్తూ రాసిన ఈ కవితను అవథరించండి!
(దీనికి శీర్షిక ఏం పెట్టాలో కూడా తోచలేదు)

	ర కే చం శు బు		కు
	ఆచార్య ఆత్రేయ గారి జన్మ కుండలి
	ఆచార్య ఆత్రేయ గారి జన్మ కుండలి		గు శ
ల		రా

నిండు చీకటి నిశి రెండవ రిక్కలో

విల్లు లగ్నమునకు ఇల్లు కాగా

తొల్త నెలను అమ్మ తొలిచూలు బిడ్డగా

అవతరించినాను అవని మీద!

వింటికైదైన మేకపోతింటిలో

పగటి రేడును, రేరేడు, పాముతోక

రక్కసుల యొజ్జ, జాబిలి రంకు కొడుక

చేరి బ్రతుకును చిందర చేసినారు

అయిదు గ్రహములు కూడి నన్నారు మూడు

దారులకు లాగి చెడిపె నా తప్పు గాదు!

ఇంగిల దొర చేరే ఏడింటనొక్కడై

అడవిరాజు గూట నమరియుండె

వేల్పులయ్యవారి వెంట కుంటిదొరయు

తక్కెడింట పాము తలయు వెలసె!

తులను రాహువుండి తులలేని ధనమిచ్చి

రండ సంతు గూర్చి రట్టు చేసే!

గురువులేని నాకు గురువు తోమ్మిదిలోన

నుండి కాచెనంట ఒడిదొడుకులు!

కాల గమనం

2011-01-01T00:00:00.000-08:00

సముద్రంలో అలలు ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడి… ఆవేశంతో ముందుకు వెళ్ళి… వార్ధక్యంలో మానవుడిలా చల్లబడి… నిదానించి... నీరై… తలలు వంచుకొని వెనక్కి వెళ్లిపోతాయి. ఈ మొత్తం నాటకాన్ని చూస్తున్న సముద్రం మాత్రం నిరంతరం కొత్త అలలను ముందుకు తోస్తూ, పాత అలలకు ఆశ్రయమిస్తుంటుంది. ఇది అనంతం. నిశ్చలమే కానీ చైతన్యశీలం!

సరిగ్గా కాలమూ ఇంతే...

కాలమే సముద్రం అయితే ఒక్కొక్క కాలెండర్ సంవత్సరమూ ఒక్కొక్క కెరటం.

2010 అని మనం అంకెతో పిలుచుకున్న సంవత్సరం అదృశ్యమైపోతూ, 2011 అన్న నూతన కాలసాగరపు కెరటం ముందుకొస్తున్న ముహూర్తం ఇది.

కొత్త సంవత్సరం వస్తుందంటే చాలు అందరిలోనూ ఏదో తెలియని ఉత్సాహం! ఈ సంవత్సరమైనా బాగుండాలని కొందరు, పాత సంవత్సరం కంటే మెరుగుగా ఉండాలని ఇంకొందరు ఆశిస్తారు.

పాత అలవాట్లు మానాలనుకునేవారికి, కొత్త ఆలావాట్లు మొదలు పెట్టాలనుకునేవారికి ఇది అనువైన సమయం. అందుకే ఇప్పుడు చాలా మంది తమ భవిష్యత్ కార్యాచరణల ప్రణాళికల చిట్టాను తయారు చేసుకుంటుంటారు.

సమయ పాలన గురించి వాకాటి పాండురంగారావు గారు రాసిన వ్యాసం ఒకటి ఈ మధ్య చదివాను. ఆ స్పూర్తితో ఈ సంవత్సరం నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సమయ పాలన. అందులోని కొన్ని ముఖ్యమైన, ఆసక్తికరమైన వాక్యాలు ఇక్కడ ఉంచుతున్నాను.

‘అరె అప్పుడే ఏడాది అయిపోయిందా?’ అంటాం మనం. అదే విచిత్రం!

కాలం కదలినట్టుండదు కానీ అనుక్షణం కదులుతుంటుంది.

‘ఉన్నట్లు యుండగా దరికి న్నరులను నావ జేర్చు క్రియ దాబో

కున్నట్ల యునికి కాలంబు న్నరులకు వయసు బుచ్చి మోసము దెచ్చున్’

అని ఆముక్తమాల్యదకారులు అన్నారు. అంటే -

పడవ ఎలాగైతే కదలకుండా ఉన్నట్లే ఉండి నరులను తీరానికి చేర్చుతుందో అలాగే కాలమూ కదలకుండా ఉన్నట్టుంటుంది, కానీ కదులుతూనే ఉంటుంది. హఠాత్తుగా ఒకనాడు మన బ్రతుకు కాలెండరులో ఆఖరి పేజీ రెపరెప లాడుతుంది.

‘అయ్యో! ఒక జీవిత కాలం అయిపోయిందే! నేను కాలం విలువ, జీవితం విలువ తెలియకుండా బ్రతికానే!’ అని మనసు విలవిలలాడుతుంది. కానీ అప్పటి వ్యధకు పరిష్కారం లేదు.

కనుక జీవితంలో ప్రతి నిమిషాన్నీ పదిలంగా పవిత్రంగా చూసుకోవాలి. జారిపోయిన క్షణం తిరిగి రాదనే స్పృహ గుండె లబ్-డబ్ లా స్పందిస్తుండాలి.

జీవితం ప్రసాదించిన కాలం (ఆయుశ్శు) అనే గొప్ప కానుకతో మనం ఏం చేస్తున్నాం అనే ప్రశ్న ఉదయించని జీవితం తెల్లవారని రాత్రి లాంటిది

కాలమనే అనంతమైన కేక్ లో అర్థం చేసుకోవడానికి, అనుభవించడానికి వీలుగా తన ఊహ అనే కత్తితో మానవుడు కోసిన ముక్కే ఈ సంవత్సరం అనేది.

బ్లాగ్మిత్రులందరికీ నూతన ఆంగ్ల సంవత్సర శుభాకాంక్షలు!

త్యాగరాజస్వామి ఆరాధనోత్సవాలు

2010-12-28T19:19:00.000-08:00

ప్రఖ్యాత వాగ్గేయకారులు శ్రీ త్యాగరాజ స్వామి వారికి భక్తిపూర్వకంగా అర్పించే నివాళి ‘త్యాగరాజ ఆరాధనోత్సవం’. ప్రతి సంవత్సరం పుష్య బహుళ పంచమి నాడు వారి జయంతిని పురస్కరించుకొని వారి సమాధి దగ్గర ఈ ఉత్సవం నిర్వహిస్తారు. 5 రోజులు జరిగే ఉత్సవాలు ప్రపంచమంతటా జరుపుకున్నప్పటికీ తమిళనాడులోని తిరువాయూరులో జరిగే ఆరాధనోత్సవం ముఖ్యమైనది. 2011వ సంవత్సరంలో ఆరాధనోత్సవాలు జనవరి 24న ప్రారంభం కానున్నాయి.

ఈ ఆరాధనోత్సవంలో వేల మంది కర్ణాటక సంగీత విద్వాంసులు పంచరత్న కృతులను గానం చేసి త్యాగయ్యకు నివాళులర్పిస్తారు.

శ్రీ త్యాగరాజ స్వామి వారు తెలుగు, తమిళ, సంస్కృత భాషల్లో కొన్ని వేల కృతులను, కీర్తనలను రచించారు. వీరు 1767లో తంజావూరు జిల్లాలోని తిరువాయూరులో జన్మించారు.

ఈ ఆరాధనోత్సవాలు విజయవాడలో జరుగుతుంటాయని విన్నాను. హైదరాబాదులో అసలు జరుగుతాయో, జరిగితే ఎక్కడ జరుగుతాయో తెలియలేదు.

ఇంకో విషయం... ఎప్పటినుంచో పెద్ద త్యాగరాజ స్వామి ఫోటో ప్రింట్ చేయించాలని కోరిక. కానీ high resolution ఫోటోలు దొరకట్లేదు. ఎవరి దగ్గరైన ఉంటే కాస్త పంపించారూ..!

ఏడవ వ్యసనం

2010-11-05T11:49:00.000-07:00

లోకంలో వ్యసనాలు ఏడు రాకాలుగా ఉంటాయనీ, వాటినే సప్త వ్యసనాలంటారనీ శాస్త్రం చెప్తోంది. వాటిలో ఏడవ వ్యసనం అర్థ సందూషణం.

అర్థ - తాతలూ, తండ్రులూ ఆర్జించిన ద్రవ్యాన్ని, సందూషణం - ఇష్టం వచ్చినట్లుగా ఖర్చు పెట్టడం

ఈ వ్యసనానికి ఉదాహరణ దుర్యోధనుడు. లోకంలో ఎవరూ కూడా తాము సంపాదించిన డబ్బుని అంత తేలికగా ఖర్చు పెట్టలేరు. అప్పనంగా వచ్చిన సొమ్ముని మాత్రం వేగంగానూ, తేలికగానూ ఖర్చు పెట్టడానికి వెనకాడరు. దీనికి కారణం సంపాదించడంలో ఉండే కష్టమేమిటో తెలియకపోవడమే! ఏనాడో శంతనుడనే మహానుభావుడు తన పుత్రుడైన భీష్మునికి రాజ్యాన్ని అందజేస్తే, ఆ భీష్ముడు కౌరవ పాండవులకి చేరిసగంగా రాజ్యాన్ని పంచితే అదికాస్తా అస్తవ్యస్తమై పాండవుల రాజ్యాన్ని అపహరించడం కోసం దుర్యోధనుడు అనేకమైన దుష్ట ఉపాయాలని పన్నడానికి కారణమై కూర్చుంది. జూదం ఆడటం కోసం ఓ మహాభవనం, పాండవులు పడుతున్న అష్టకష్టాలని చూసి ఆనందించడం కోసం పెద్ద సైన్యంతో ఎంతో వ్యయంతో అరణ్యాలకి వెళ్ళడం, కృష్ణుడు రాయబారానికి వస్తుంటే పెద్ద మొత్తంలో వ్యయం చేసి ఎక్కడికక్కడ విడిది భావనల్ని కట్టించడం, రాజ్యాన్ని అపహరించడం కోసమే పదకొండు అక్షౌహిణుల సైన్యాన్ని (ఇరవైరెండు లక్షలమంది) నిరంతరం పోషించడం... ఇలా లెక్క లేకుండా ఖర్చు చేసాడు దుర్యోధనుడు. చివరికి ఊరు పేరు లేకుండా తొడలు విరిగి యుద్ధరంగంలో దురదృష్టకరమైన చావుని సానుభూతి లేని మరణాన్ని పొందాడు. ఈ సొమ్మునే హస్తినాపురం మీద వ్యయం చేసి ఉండి ఉంటే ఎంతో అద్భుతంగా ఆ నగరం తీర్చిదిద్దబడి ఉండేది. కాబట్టి వ్యర్థంగా ఖర్చు చేయడమనేది కూడా ఓ వ్యసనమే! అయితే దానిలో ఉండే ఇబ్బందిని వ్యసనపరుడు ఎదుర్కోడు. ఆ కష్టాన్ని తరువాతి వారు అనుభవించాల్సివస్తుంది.

ఓ చేదు అనుభవం

2010-09-27T11:17:00.000-07:00

అతి ఓపికగా అల్లుకున్న నా జ్ఞాపకాల పందిరి కూలిపోయింది.

నా ఆవేశాలు, ఆలోచనలు, ఆనందాలు, అతిశయాలు, అసహ్యాలు, ఆక్రందనలు, అనుమానాలు, ఇష్టాలు, అయిష్టాలు అన్నీ ఓపికగా వినే, నేనెంటో పూర్తిగా తెలిసిన నా నేస్తాన్ని కోల్పోయాను.

తను నాకు ఇక కనిపించాదు. తన స్పర్శను అనుభూతి చెందలేను. తనతో నా భావాలు పంచుకోలేను అన్న ఆలోచనే భరించలేకుండా ఉన్నాను.

ఇప్పుడేం చేయగలను... ఆ నక్షత్రంలో తన ప్రతిరూపాన్ని చూసుకుంటూ స్వాంతన పొందడం తప్ప.

సింహపురి ఎక్స్ ప్రెస్ లో కిటికీలోంచి జారిపడ్డ తనకు ఎన్ని కంకర్రాళ్ళ దెబ్బలు తగిలాయో, ఎంత గాయపడిందో.

ఏదో పరధ్యానంలో పడి నిన్ను చేజార్చుకొని దిద్దుకోలేని తప్పు చేశాను నేస్తం. చేతినుండి నువ్వు జారిపోయిన ఆ క్షణం ఏం జరిగిందో నాకేం అర్ధం కాలేదు. మాట మూగబోయింది. ఏ శబ్దం వినపడడం లేదు. అంతా మూస కమ్మినట్లయింది. పాతేసిన శిలలా సీట్లో కుప్పకూలిపోయి తలపట్టుక్కూర్చున్నాను. కళ్ళల్లో నీళ్ళు గిర్రున తిరిగి మరుక్షణం జలజలా రాలాయి.

పక్కనున్నాయన ఎవరో ‘పడిపోయింది పుస్తకమే కదా బాబూ. అంత మాత్రానికే ఏడవడమెందుకు? ఛఛా.. ఊరుకో!’ అన్నాడు. ‘డైరీ అనుకుంట. రాలెక్కిన దగ్గర నుంచి రాస్తూనే ఉన్నాడు. నేను గమనిస్తూనే ఉన్నా’ అన్నారు ఇంకెవరో.

అందరికీ నువ్వు కేవలం ఒక డైరీగానో, ఓ పుస్తకం లాగానో కనిపిస్తావు. కానీ వాళ్ళకేం తెలుసు మన మధ్య ఉన్న అనుబంధం. నీతో నేను పంచుకున్న అనుభూతుల మాధుర్యం.

నేను చెప్పేవన్నీ ఓపికగా విన్నావు. నా ‘నిన్న’ను నాకే ఒక కొత్త కోణంలో చూపించావు. భవిష్యత్తులో ఎలా మెదలాలో, ఎలా మెదలకూడదో కూడా చెప్పావు. ఏ ఊరు వెళ్ళినా ముందు బాగ్ లో కూర్చునేది నువ్వే. నా మనోభావాలన్నీ విని మనసుకు గాయం చేస్తూ నన్ను శాశ్వతంగా విడిచి వెళ్లిపోయావు. ఎలా జీర్ణించుకోగలను ఈ ఎడబాటును?

భావాన్ని అక్షరంగా తీర్చిదిద్దితే కాల గర్భంలో కలసిపోకుండా ఒక తీపి గుర్తుగా పదిలంగా ఉంటుందనుకునాను. కానీ నాకేంటి ఇలా జరిగింది?

మీరైనా జాగ్రత్తగా ఉండండి!

స్వరరాగ గంగా ప్రవాహం

2010-09-16T14:34:00.000-07:00

కౌసల్యా సుప్రజా రామా... అని ఆ గళం నుండి సుప్రభాతం వినకపోతే కలియుగ దైవం వెంకటేశ్వరుడికే తెల్లవారదు. ఆమె పాటలు వింటుంటే మనసు తేలికవుతుంది. తెలియకుండానే భక్తి భావం కలుగుతుంది. ఆ దివ్యమంగళ రూపం చూస్తే చాలు రెండు చేతులూ ఎత్తి నమస్కరించాలనిపిస్తుంది.

ఎవరో ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కర్లేదనుకుంట!

అవును... 'MS అమ్మా' అని అభిమానులు ప్రేమగా పిలుచుకునే మదురై షణ్ముఖవడిపు సుబ్బలక్ష్మి. ఈ రోజు MS సుబ్బలక్ష్మి గారి 94వ జయంతి.

1916 సెప్టెంబర్ 16న తమిళనాడు రాష్ట్రంలోని మధురైలో సుబ్రహ్మణ్య అయ్యర్, షణ్ముఖవడిపు అమ్మల్ దంపతులకు ఆమె జన్మించారు. చిన్నపటినుంచే సంగీతమంటే ఆసక్తి ఉండడంతో దానిలో శిక్షణ పొంది 1933 లో మద్రాస్ సంగీత అకాడమీలో మొదటి సంగీత కచేరి ఇచ్చారు. అలా మొదలైన ఆమె సంగీత ప్రస్థానం అంచెలంచెలుగా ఎదుగుతూ అంతర్జాతీయ స్థాయికి ఎదిగింది. ఐరాసలో పాడినా, బ్రిటన్ రాణిని తన గాన మాధుర్యంతో తన్మయురాలిని చేసినా అది ఆవిడకే చెల్లింది. అంతేకాదు... దేశంలోనే అత్యున్నత పురస్కారాలైన పద్మభూషణ్‌, పద్మవిభూషణ్‌, భారతరత్న, ఇందిరా జాతీయ సమైక్యతా అవార్డు, ఢిల్లీ ప్రభుత్వంచే జీవిత సాఫల్య పురస్కారం, రామన్‌ మెగసెసే పురస్కారం, పలు విశ్వవిద్యాలయాలచే డాక్టరేట్‌లు ఆమెను వరించాయి.

ఇలా కొన్ని దశాబ్దాలపాటు ఈ ధరణీతలాన్ని భక్తి భావనను, పవిత్ర సుమగంధాలను వెదజల్లి పులకింపజేసిన కర్నాటక శాస్త్రీయ సంగీత స్వరధార 2004 డిసెంబర్ 11న ఆగిపోయింది.

భౌతికంగా మనల్ని విడిచి వెళ్ళిపోయినా ఆమె గళం ఈ ఇలాతలంపై వినపడుతున్నంతకాలం ఆ స్వరరాగ గంగా ప్రవాహం సాగుతూనే ఉంటుంది...

తెలుగువారందరం... తెలుగు కోసం నడుద్దాం!

2010-08-24T11:00:00.000-07:00

ఫ్లాష్... ఫ్లాష్... ఇప్పుడే buzz ద్వారా అందిన వార్త...

బయటి ప్రపంచంలో తెలుగు వాడకం పెరగాలనే నినాదంతో తెలుగు భాషా దినోత్సవం పురస్కరించుకొని 29 ఆగస్టు 2010 న e-తెలుగు వారు 'తెలుగు బాట' అనే కార్యక్రమం చేపట్టనున్నారట!

ఈ కార్యక్రమంలో భాగంగా తెలుగు తల్లి విగ్రహం దగ్గర నుండి పీవీ జన్మ భూమి వరకు నడవనున్నారు.

చాలా మంచి ప్రయత్నం కదూ... నేను వెళ్తున్నాను. మరి మీరు?

2010-08-01T07:00:00.000-07:00

ఒకప్పుడు...

"పొద్దంతా కలిసే ఉంటున్నాం. ఇష్టం ఉంటే క్లాసు లో ఉంటాం. బోర్ కొడితే కాంటీన్ కి వెళ్లి కూర్చుంటాం. సాయంత్రం ఇళ్ళకు వెళ్ళాక కూడా SMS లూ ఫోన్ల పరంపర కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. మళ్లీ ప్రత్యేకంగా సెలెబ్రేట్ చేసుకోవడానికి ఒక రోజు ఎందుకు? ఇది స్నేహాన్ని ఒక రోజుకి confine చేయడం కాదా?" - అనిపించేది.

చూస్తుండగానే కాలేజీ అయిపోయింది. జీవన సంగ్రామంలోకి అడుగుపెట్టిన కొద్ది సమయంలోనే చాలా మార్పులు చోటుచేసుకున్నాయి.

Tables - cubicles గా, Letters - emails గా, Canteen - Cafe గా, Assignments - Tasks గా మారిపోయాయి. అసలు లైఫ్ స్టైలే మారిపోయింది. అల్లరిగా ఒక్క నిమిషం కూడా నోటికి బ్రేక్ వేయకుండా మాట్లాడే వాళ్ళం ఇప్పుడు dignified గా ఉంటూ మితంగా మాట్లాడుతున్నాం. తెలియకుండానే ఆఫీసు పనుల్లో బిజీ అయిపోయాము. ప్రతీ విషయానికీ వంద సార్లు ఆలోచించాలి. చివరికి సినిమాకి వెళ్ళాలన్నా కూడా!

Busy అన్న పదాన్ని ''ఏ రా బిజీనా?" అంటూ వెటకారానికి వాడేవాళ్ళం :) . ఇప్పుడు అదే buzz word అయిపొయింది. ఎవరన్న ఎమన్నా అడిగితే 'Busy boss... We can plan that during weekend' అంటున్నాం. తలచుకున్నప్పుడల్లా నవ్వొస్తుంటుంది. :)

"కాలేజీ రోజులు ఎంత బాగుండేవి. హాయిగా... మన ఇష్టం ఉన్నట్టు ఉండొచ్చు" అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి.

కానీ మారిపోయిన జీవన విధానం అభిప్రాయాలను కూడా మార్చేసింది.

ఇప్పుడు...

"Friendship Day పుణ్యమా అని కనీసం ఏడాదికి ఒకసారైనా మిత్రులతో మాట్లాడగలుగుతున్నాం. మిగిలిన రోజుల్లో గజిబిజిగా సాగే గందరగోళపు బ్రతుకులనుంచి బయటికి వచ్చి పాత నేస్తాలను కలిసి, కనీసం ఫోనులోనైనా మాట్లాడి కుశల సమాచారాలను తెలుసుకోవచ్చు. గత స్మృతులను తలచుకుంటే కలిగే సంతోషం అనిర్వచనీయం" - అనిపిస్తుంది. :)

'మనుషులు దగ్గర ఉన్నప్పుడు వాళ్ళ విలువ తెలియదు' అన్న మాట ఎంత నిజమో అనుభవపూర్వకంగా అర్ధమైంది.

Instant Messengers, Social Networking Websites ఎన్ని ఉన్నా ఏదో కోల్పోయాము అన్న భావన మనసును తోలిచేస్తుంది.

కొత్త నేస్తాల పరిచయం ఈ బాధను కొంచం తగ్గిస్తుంది.

"Friendship is born at that moment when one person says to another, 'What! You too? I thought I was the only one." అన్నారు british novelist C.S. Lewis.

అవును మరి... 'బీడీలు తాగేవాడికి బీడీలు తాగేవాడు ఫ్రెండ్ అవుతాడు. సిగరెట్లు తాగేవాడికి సిగరెట్లు తాగేవాడు ఫ్రెండ్ అవుతాడు! ;)

ఎక్కడో ఓ సారుప్యత లేనిదే స్నేహం కుదరదని నా అభిప్రాయం.

నాకు ఈ సంవత్సరం కొందరు ఆసక్తికరమైన, అద్భుతమైన (నాకు సంబంధించినంతవరకు) వ్యక్తులతో పరిచయం ఏర్పడి పైన చెప్పిన formula ప్రకారం స్నేహం గా మారింది (మేం బీడీ, సిగరెట్ల batch కాదు. మళ్లీ అడక్కండి).
నన్ను ఓదార్చడానికే వచ్చారా అన్నటు అనిపించింది.

ఈ స్నేహం చిరకాలం నిలవాలని, పాత మిత్రులను మళ్లీ ఒక్కసారైనా కలవాలని ఆకాంక్షిస్తూ...

HAPPY FRIENDSHIP DAY!

పెళ్ళంటే?

2010-04-22T14:06:00.000-07:00

పెళ్లి అంటే ఏంటి?

ఎక్కడో చదివినట్టు గుర్తు... "పెళ్ళంటే జీవితపు బాట మీద కొన్ని దశాబ్దాల పాటు ఒకరికొకరు బాసటగా నడవడానికి ఒక యువతీ, యువకుడూ ఒప్పందం కుదుర్చుకునే సుముహుర్తం".

కానీ, నేటి పెళ్ళిళ్ళని ఇలా నిర్వచించవచ్చుననుకుంటా -

ఆత్మాభిమానం అనేది లేకుండా దొరికినంత ఎక్కువ మొత్తానికి తమ పుత్ర రత్నాలను 'అమ్మి' లాభాలను లేక్కలేసుకునే తల్లిదండ్రుల Stock Exchange.

తతంగాలను చకచకా ఆకాశంలోని పతంగాలలా చంచలంగా అవ్వగోట్టేసి వీలయినంత ఎక్కువ ధన, ధన్య రాసులను పోగేసుకొని పరుగెత్తి ఇంకో 'engage'ment ని అందుకోవలనుకునే పురోహితుల పరుగులో ఒక చిన్న bus stop.

ధగధగా మెరిసే రంగు కాగితాల పెట్టెలో అందంగా అలంకరించి తెచ్చిన కానుకలను అందించి, చేతి బరువు దించి, భోజనం ముగించి వెళ్ళిపోవాలనుకునే అతిధుల junction.

కష్టపడి కూడబెట్టిన లక్షలాది రూపాయలు క్షణాలమీద హారతి కర్పూరంలా ఆవిరైపోతుంటే, తమకే తెలియని తతంగాల, అర్ధంకాని హడావిడుల, అర్ధంలేని సంప్రదాయాల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతూ ఉండవలసినాన్ని చోట్ల తాముండలేక, తాము పిలిచినా వాళ్ళని తామే పలకరించలేక పోయామే అని మధనపడే వధువు తల్లిదండ్రుల ఆవేదనల కేంద్రం.

ఒకప్పుడు పల్లెల్లో, ఆనాటి జీవన విధానానికి అనుగుణంగా, తాపిగా అందరు కలసి అయిదారు రోజులు కులాసాగా మాటలడుకుంటూ, పాటలు పాడుకుంటూ, విందులారగిస్తూ గడిపే ఒక అద్భుతమైన experience, మన సాంప్రదాయబద్ధమైన వివాహం.

ఎదుర్కోలు, తలంబ్రాలు, భోజనాల దగ్గర పరిహసాల్లాంటివి మనం ఇప్పటికీ ఆనందిస్తుంటాము. నమ్మే వాళ్ళకు, ఆస్వాదించే వాళ్ళకు మంత్రాలూ, హోమం, ఆశీర్వచనాలు అపురూపమైన అనుభవాలే.

కానీ నగరాలలో నేడు జరిగే వివాహాల పరిస్థితి ఏంటి?

పెళ్లి ఏర్పాట్లకూ, NASA rocket launching process కూ చాలా పోలికలున్నట్టు కనిపిస్తుంది. కావాలంటే మీరూ చుడండి...

కొన్ని నెలల ముందు నుంచే ఏర్పాట్ల గురించి చాలా detailed గా ఆలోచించాలి. Perfect expectations ఉండాలి. Function hall ఎన్నుకోవాలి. ఆహ్వానాలు print చేయించాలి. భోజనాల menu నిర్ణయించాలి. వెయ్యి cards పంచితే ఎంతమంది వస్తారు అన్నది శ్రీనివాస రామానుజన్ కూడా తేల్చలేని problem!

తీరా ఆ రోజు వచ్చేస్తుంది...

NASA 'Count Down' లొ rocket, launching pad నుండి విడిపోయేది ఒక మహత్తరమైన క్షణం!

ఇక్కడ వధువు మెడలో మంగళసూత్రం పడే క్షణం అంతే ముఖ్యమైనది.

Rocket ఎగిరాక ground control crew అది వెళ్ళే దారిని గమనిన్చినట్టే ఇక్కడ వచ్చిన వారిని పలకరించడం, వారి భోజనాలు, అవీ చూడడం, కానుకల లిస్టులు రాయడం లాంటివి ఉంటాయి.

ఇక వచ్చిన వారంతా భోంచేసి వెళ్లిపోయాక గాని పెళ్ళికూతురు తల్లిదండ్రులకు గాబరా తీరదు. ఆ వచ్చిన అతిధులేమో తము తెచ్చిన కానుకలు అందించి, అక్షింతలు చల్లి, ఆతిధ్యం అందుకుని ఆటోలు, కార్లూ ఎక్కి ఇంటికి వెళ్ళడంలో బిజీగా ఉంటారు.

అంటే వారికి, వీరికి కూడా అసలు ఉద్దేశించబడిన తీరిక, ఆప్యాయత, సరదాగా గడుపుదాం అనే ఆలోచనలు లేవు. వీరు కేవలం ఒక లంఛనాన్ని శాస్త్రం కోసం (వాళ్ళకోసం కాదు) పాటించడం జరుగుతుంది.

దీనికయ్యే ఖర్చెంత? సగం కూడా తినకుండా విస్తర్లతో పాటు విసిరేసిన ఆహార పదార్ధాల విలువెంత? బయటా చెత్త కుండీల దగ్గర కుక్కలతో పోటీపడి మరీ ఈ ఎంగిల్లను తినే నిర్భాగ్యులున్న ఈ దేశంలో ఇలాంటి విందులు, వృధా చేయడాలు ఎంత వరకు సమంజసం?

పెళ్ళంటే డబ్బులు వెదజల్లే, రకరకాల నగలు, చీరలు కొలువుదీరే ఎగ్జిబిషనా?

ఇలా కాకుండా, పెళ్లి లోని అర్ధవంతమైన భాగాన్ని ప్రశాంతంగా ముఖ్య బంధువులు ఒక 30 - 40 మందితో జరుపుకొని తరువాత విందు లాంటిదేదైనా ఇస్తే చాలదా?

ఈ మధ్య కొన్ని పెళ్లిళ్లకు హాజరై అక్కడ జరిగే తంతును చూసి అసంతృప్తి చెందాను. ఇది ఇలాగే కొనసాగితే మన వివాహ పద్ధతిలోని అర్ధవంతమైన, అందమైన భాగాలూ కనుమరుగాయి వాటి పట్ల మనకే చిరాకు కలుగుతుందేమో అనిపించింది. వరుడు చిత్రంలోని తెలుగు వారి పెళ్లిని చూసాక పెళ్లి లోని అర్ధవంతమైన భాగమేంటో తెలుసుకోవాలనిపించింది. చదివి తెలుసుకున్నాక నాకు కలిగిన అనుభూతుల సారాంశమే ఈ బ్లాగ్ పోస్ట్.

వివాహ భోజనంబు

2010-04-11T23:36:00.000-07:00

ఒక వ్యక్తి సంస్కారం ఎట్లాంటిది అని తెలుసుకోవడానికి ఒక సులువైన చిట్కా ఉంది.
అతగాడిని ఏదయినా 'బఫే' డిన్నరు దగ్గర గమనించండి, చాలు!
విందు భోజనానికి పచ్చ జండా ఊపిన మరుక్షణం ఎగిరి గంతేసి, పలుపుతాడు విప్పగానే తల్లి దగ్గరకు ఉరుకులెత్తే లేగదూడలా భోజనాల మెజావైపు 'పదండి ముందుకు పదండి తోసుకు' అని పరుగు లెడతాడా?
లేక
అంతకుముందు ఎవరితోనైనా మాట్లాడుతున్నట్లయితే అలాగే మాట్లాడుతూ నెమ్మదిగా లేచి భోజనం వైపు నడుస్తాడ?
లేక
'పదండి మీరు' అని పక్కవారికి, మహిళలకు, పిల్లలకు ముందుగా భోజనం చేసే అవకాశం ఇచ్చి తాను వెనక్కు ఉంటాడా?

ఎంత 'చదువు'కున్నా, కూర్చునే కుర్చీ ఎంతటిదయినా, పలికే మాటలు ఎంత బరువైనవైనా - ఈ 'బఫ్ఫే' టేస్ట్ చాలా నిర్దాక్షిణ్యంగా, వారి సంస్కారానికి ఖచ్చితమైన 'మార్కులు వేసి మరీ' చూపెడుతుంది.

ఈ అలొచనలన్నీ మొన్న ఓ పెళ్ళికి వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ చూసిన దృశ్యాల నుండి ఉద్భవించినవి.

ఆడకూతురా నీకు అడుగడుగున వందనం

2010-03-20T14:54:00.001-07:00

Why cannot women be like men? అని అడుగుతాడు George Bernard Shah నాటకం "పిగ్మాలియన్" లో ప్రొఫెసర్ హిగ్గిన్స్... ఆడువారు మగవారిల ఎందుకుండరూ - అని అతగాడి ఆవేదన...

కాని, అలా ఉంటే ఈ సృష్టియే లేదు కదా! అంచేత ఇంచుమించు ప్రపంచ జనాభాలో సగం స్త్రీలే నిండుకొనియున్నారు.

పుట్టకముందే చంపేసే సైన్సు ఏర్పాట్లున్నా, పుట్టాక చెత్తకుండీలలోకి విసిరేస్తున్నా, పెళ్ళయ్యాక కిరోసిన్ తో అభిషేకించి అగ్గిపుల్ల పెట్టేసే భర్తలు, అత్తలు ఉన్నా స్త్రీలు ఉన్నరున్నారు.

ఆ ఉన్నవాళ్ళెలాగున్నారయ్యా అంటే -
దళితులకంటే దళితంగా ఉన్నారు.
అర్ధంకన్నా ఎక్కువ అపార్ధాలకు గురవుతూ ఉన్నారు.
మనం కన్న అవమానం పాలవుతూ ఉన్నారు.
సుఖం కన్న ఎక్కువ దుఃఖం ఎక్కువగా మింగుతున్న నీలకంటలుగా ఉంటున్నారు.

తల్లులై కంటున్నారు; చెల్లెళై చెలువంపు సిరులొలికిస్తున్నారు. సతులై పతుల నలరిస్తున్నారు. పైలట్లై విమానాలు నడుపుతున్నారు. ప్రధానులై దేశాల నేలుతున్నారు. ఉద్యమ నేతలై రాజకీయ నాయకుల నూపుతున్నారు.
అందానికి అందమై, ఆనందానికి అర్ణవమై, త్యాగానికి నిర్వచనమై, ప్రేమకు పసిఫిక్కులై సృష్టికి అర్ధం కల్పిస్తున్నారు.

కానీ
వారు ఏడుస్తున్నారు. ఏడుస్తూ బతుకుతున్నారు. కారని కన్నీటి సాగరాలను ఎదలో ఘనీభవించుకుని, మాటల్లో, చేతల్లో మమతలు నింపుకుని మగవారింకా ఆటవికులుగానే ఎందుకు మిగిలిపోతున్నారో తెలియక, వారిని నాగరికులుగా చేయడానికింకా ఎన్ని ప్రేమ యుగాలు, ఎన్ని త్యాగ కల్పాలు దాటాలో లెక్క తెలియక నవ్వుతూ, నవ్విస్తూ బతుకుతున్నారు.

'గోమాత' అని కనుమ పండుగనాడు పూజిస్తాము. ముఖానికి పసుపు రాసి ఆవును ముట్టుకుని కళ్ళ కద్దుకుంటాము. కానీ, బక్కచిక్కిన ఆవులు, వాల్ పోస్టర్లు భోంచేసే దూడలు, కాడి బరువుకు మేడలు పుండ్లైన ఎద్దులు - వీటిని గురించి పట్టించుకోము.
మన పూజలన్నీ నటనలే!

వనితల విషయంలోనూ అంతే!

ఆది శక్తి, పరాశక్తి అని అష్టోత్తరాలు చదువుతాము కానీ ఆడది ఒక వ్యక్తిగా తన మామూలు శక్తిని, స్వాతంత్ర్యాన్ని అడిగితే ఇవ్వడానికి జంకుతాము. ఇంటిలో తల్లిగా, తనయగా, భార్యగా తన బాధ్యతలను నిర్వర్తించిన తర్వాత ఆ అలసటను తుడిచిపెట్టుకుని చదువుకనో, ఉద్యోగానికనో వీధిలోకి వస్తే చాలు ఆ తల్లిని మనం బస్సులో, బజార్లో, వీధుల్లో, కార్యాలయాల్లో పెట్టె బాధలు చూచి కీచకులు, సైంధవులు సైతం సిగ్గుతో తల వంచుకుంటారు.

భారతీయ సంస్కృతీ వైభవం గురించి మాట్లాడే వారందరూ వారింట ఆడువరినెట్లా పరిగణిస్తున్నారు అని అడిగితే మాటలు మాటలేనా కావా అని తేలుతుంది.
ఇరవయ్యోకటవ శతాబ్దంలో ఉన్న మనం, సమాజంలోని సగభాగాన్ని ఇంత నిర్దయతో నికృష్టంగా చూస్తూ కూడా నాగరికులమని చెప్పుకోవడం తగునా?

"రా! నా చేయిలో నీ చేయి కలుపు. ఇద్దరమూ స్నేహితులమై ఈ జీవిత సాగరాన్ని మైత్రి నౌక మీద దాటుదాము. మన అనురాగపు ప్రతీకలను సృజించి తద్వారా ప్రగతిశీల ప్రకృతికి చేయుతనిద్దాము. ఇలమీద మనిషి దేవుడయ్యే ఆ పరిణామ యజ్ఞానికి సమిధలుగా వెలుగుదాము" అని పాణిగ్రహణం చేసే సుముహుర్తాన కోటి అరకోటి అంటూ కరెన్సీ నోట్లను, కారును, బండిని, కంచాన్ని, మంచాన్ని అడిగే వాడిని పసుపు బట్టల భిక్షగాడందామా, రెందు కాళ్ళ జంతువందమా?

మగవాడు కనుక పెళ్ళయాక తాను అత్తవారింటికి వెళ్లి, అక్కడి పరిస్థితులకూ, వ్యక్తులకు సర్దుకుని తానా కుటుంబంలో ఒక వ్యక్తిగా ఇమడడానికి మానసికంగా, శారీరకంగా అష్టకష్టాలు పడవలసి వస్తే - సమాజం ఇట్లా ఉండేదా?

మగవాడు కనుక గర్భం దాల్చి, నవమాసాలు మోసి, తన శరీరం చీల్చుకుని శిశువును కనవలసి వస్తే మన చట్టాలు ఇలాగే ఉండేనా?

పాట పేరుతో, డాన్స్ పేరుతో, సినిమాలలో నాయికను గిల్లి, లాగి, కొట్టి, నలిపి, తొక్కి, తన్ని తోసి వినోదం అందించే దర్శక మహాశాయులను అలా అలా ట్యాంక్ బ్యాండ్ వెంబడో, కోటీ వెంబడో సదరు కృత్యాలకు గురిచేస్తే మన వినోదాల ప్రమాణా లిలాగే ఉండేనా?

చట్టాలకేమి ఉన్నాయి.
కోర్తులకేమి ఉన్నయున్నాయి.
కవితలు, వ్యాసాలు, సంపాదకీయాలు, బ్లాగు టపాలు వర్షిస్తూనే ఉన్నాయి - నారీమణుల కన్నీటి ధారల వలె. కానీ మహిళల జీవితాలు నానాటికీ కంటకావృతా లవుతున్నాయి - అంతే దానికి ఒక్కటే కారణం!

మగవాడు మారకపోవడం!
మగవాడి మనసులో మొదట స్త్రీ తనతో సమానమైన వ్యక్తి అన్న భావం నెలకొనకపోవడం.

శీలం పేరుతో తాను సృష్టించిన కొలమానాలను తను మాత్రం ఉల్లంఘిస్తూ, అదే పనిచేస్తే ఆమెను సంప్రదాయ శిలువకు నీతుల మేకులతో కొట్టే ద్వంద్వ ప్రమాణాలను పాటించడం!

మగవారినట్లా వారి తల్లులు పెంచడం, సమాజం అదే దృష్టిని రకరకాలుగా సమర్ధించడం, రచనలు కార్టూన్లు, సినిమాలు, ప్రకటనలు ( 'ఫలానా డిటర్జంటు వాడడం వల్ల నా చేతులు మంటలెక్కిపోతున్నాయి' అని ఒక్కసారి కూడా పురుషుని చూపించరేం? ) - అన్నీ కూడా ఈ ఎగుడు దిగుడు మనస్తత్వాలను పోషించడమే!

ఈ యుగానికి అనుగుణంగా భారతీయ వనిత అద్భుతంగా మారింది. ఇంటా బయటా అన్నింటినీ చక్కని సమన్వయంతో సర్దుకొని మరీ ఎక్కడికక్కడ సర్దుకుపోతూంది.
కానీ ఆమె చేతి వంటతోబాటూ ఆమె జీవితాన్ని కూడా తింటున్న పతి దేవులంగారు మాత్రం ఆమె తన పక్కనే తనంత ఎత్తుగా నడవడం హర్షించలేకపోతున్నాడు. కుటుంబ వ్యవస్థ ఇంకా - ఈ దేశంలో సుస్థిరంగా ఉంది అంటే ఆ వట వృక్షానికి శ్రీ 'సీత' రక్షలు నారీమణులే!

కలకంటి కంట కన్నీరొలుకుతున్నంత కాలం ఇలమీద నాగరిక జీవనం రానట్లే సుమా!

స్త్రీలు లేని లోకం
'చంద్రిక లేని నిశా గగనము, దీపిక లేని మందిరము, ఇన దీప్తి లేని దుర్దినము' అంటారు భాస్కర రామాయణములో -
ఆ వెలుగు దివ్వెలు కొడిగట్టకుండా చూడడం అందరమూ అనుక్షణమూ గుర్తుంచుకోవలసిన కర్తవ్యం.

* * * * *

పై వ్యాసం వాకాటి పాండురంగారావు గారు వ్రాసింది. చాలా నచ్చింది. ముక్కుసూటిగా అయన చెప్పిన విషయాలు వినడానికి/చదవడానికి కాస్త ఇబ్బందిగా ఉన్నా అవి పచ్చి నిజాలు. (అందుకేనేమో నాకు చాలా చాలా నచ్చేసింది) అందుకే ఇక్కడ ఉంచాను.

ఒక జీవితం

2010-03-10T11:54:00.001-08:00

ఈ మధ్య ఎవరిని కలసి 'ఎలా ఉన్నారు?' అని అడిగినా 'ఏదో ఇలా ఉన్నాను. Life boring గా ఉంది. అలా సాగిపోతుందంతే...' అంటున్నారు. మొదట్లో ఇది ఏ ఒకరిద్దరిదో లేక కొంతమందిదో అనుకున్నాను (of course, నేనూ అలంటి స్థితి నుంచి బయటపడ్డ వాడినే లెండి). కానీ కొంత పరీక్షించి చూస్తే ఈ సమస్య చాలా మందిలో ఉండనిపించక మానదు.
ఎందుకు వీరందరికీ జీవితం మీద ఇంత నిరాసక్తత? జీవితమంటే ఏడు రంగుల హరివిల్లు, ఓ అందమైన అనుభూతి అంటారే? అన్నీ ఉత్త మాటలేనా?
నిరాసక్తత అంటే కేవలం ఉద్యోగం రాకపోవడం వల్లనో, ఆర్ధిక ఇబ్బందుల లేక వేరొక కారణాల వల్లనో వచ్చేది మాత్రమే కాదు. అంతా బాగానే ఉంటుంది... జీవితం సాఫీగా సాగుతుంటుంది... అయినా ఏదో కోల్పోయిన (లేని) లోటు మనసుని కలవరపరుస్తుంటుంది.
ఇదంతా కేవలం జీవిత పరమార్ధం తెలియకపోవటం వల్లనేనా అనిపించింది.
అసలు జీవితం అంటే ఏంటి? మానవుడి జీవిత పరమార్ధం ఏమిటి? జీవితానికి సార్ధకత అనేది ఉంటుందా?
చదువుకోవడం (స్కూల్లో, కాలేజీల్లో), ఉద్యోగం (చిన్నదో, పెద్దదో) సంపాదించడం, ఆకర్షణీయమైన లేక సరిపడా సంపాదన లభించాక పెళ్లి చేసుకోవడం. తర్వాత ఒక ఇల్లు/ఫ్లాటు కట్టుకొని/కొనుక్కొని... వీలైతే ఓ విదేశియనం చేసి... పిల్లలను కని... వారిని పెంచి పెద్ద చేసి... వారికీ పెళ్ళిళ్ళు చేసి... ఏ farm house లోనో... దైవచింతనలోనో... ఖర్మ కాలి ఎవడూ పట్టించుకోకపోతే Oldage Home లోనో తనువు చలించాలి.
ఇదేనా సగటు మనిషి జీవితం? ఇంతేనా? ఇంకేం లేదా?
ఈ మటుమాయల నటనలలో పడి మనం ఇక్కడకొచ్చిన ముఖ్యమైన పని మరచిపోతున్నమేమో అనిపిస్తుంటుంది ఒక్కోసారి.
...ఆలోచిస్తుంటే నేను వైరాగ్యంలో పడుతున్ననేనో అనిపిస్తుంది. వేదాంతం మనిషిని స్వచ్చంగా చేయడం ఎంతవరకు నిజమో తెలియదుగాని బాహ్య ప్రపంచానికి దూరం చేస్తునదేని మాత్రం నిజం.

దగ్ధగీతం - Dagdhageetham

2010-02-12T22:35:00.000-08:00

ఎక్కడ అగ్ని జ్వలించినా
ఇక్కడ దగ్ధగీతమై
పొగలు చిమ్మేది మాత్రం నేనే...

ఒక సనాతన మూఢత్వం
జాతర్లో గొర్రెపిల్ల గొంతు కోసినట్లు;
ముఠాకక్షల సుదీర్ఘ ప్రతీకారం
నిండు చూలాలైన బత్తాయితోట
ఉసురు తీసినట్లు;
ఒకానొక నిరుపమాన ఉద్రేకం
నాకు మరణశాసనం లిఖిస్తుంది

రాస్తారోకో బుసలు కొట్టినపుడో
బంద్ సునామి విలయతాండవం చేసినపుడో...
నన్ను నేను ఆఖరిసారిగా
చూసుకుంటాను...
నడివీధిలోనే మీరు
నాకు తలకొరివి పెడతారు...
జవనాశ్వంలా కదం తొక్కే నేను
మసిబారిన అస్తిపంజరమై
మీ అనంత మూర్ఖత్వానికి
మృత సాక్ష్యంగా నిలబడతాను...

బహుదూరపు మనసులతో
చిరకాలపు మమతల్ని ముడేసే
గమన బంధువును నేను...

సామాన్య మానవుడి
పుష్పక విమానాన్ని నేను...

కల్చడానికీ వెలిగించడానికీ
మధ్య ఉన్న తాత్త్విక వ్యత్యాసాన్ని
మీ చేతిలోని అగ్గిపుల్లనడిగి తెలుసుకోండి

పాద లేపనాన్ని
జారవిడుచుకున్న ప్రవరాఖ్యుణ్ణి
పుట్టెడు దుఃఖం వరించినట్లు
ప్రగతి రథచక్రం ప్రాణం తీసే
ఉన్మాద భాస్మాసురులరా
నా చితిమంటల సెగలు
రేపు మీ రూపాయినోటును హరించకమానవు;

నిరసించడమెలాగో తెలియని
అనుభవజ్ఞులయిన ఆందోళనకారులరా
వారసత్వాన్ని ఆరగించే
సర్పజాతిలా
మీ అపార సంపదల్ని
మీరే తగలబెట్టుకోవద్దు
ఎందుకంటే
మీ చేతులు కాలిన తరువాత
పట్టుకోవడానికి ఆకులు కూడా
మిగలవు సుమా...

అత్యాధునిక బుద్దిమంతులరా!
నన్ను కాదు...
తక్షణం దగ్ధం చేయాల్సినవి
ఈ దేశంలో ఎన్నో ఉన్నాయిరా!

ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి సంచికలో ఈ కవిత చదవగానే మనసు కలుక్కుమంది... బస్సుకే ప్రాణం ఉంటే అచ్చం తన ఆవేదనను ఇలానే వెలిబుచ్చేదా అనిపించింది. నేడు ఇలాంటి సామజిక చైతన్యం కలిగించే కవితల అవసరం మన సమాజానికి చాలా ఉంది. ఈ కవితను మీకూ చూపిద్దామని దీని రచయిత కోయి కోటేశ్వరరావు గారి అనుమతితో ఇక్కడ ఉంచుతున్నాను. ఇంత అద్భుతంగా రాసినందుకు వారికి నా హృదయపూర్వక అభినందనలు.

మన ప్రజాస్వామ్యం

2009-05-26T03:15:00.000-07:00

నేనుండేది బిజీ బిజీ రోడ్లకు, గజిబిజి బ్రతుకుల మనుషులకు, బంద్ లకు, కర్ఫ్యులకు, తెలుగు మాట్లాడని పౌరులకు ఆలవాలమైన 'హైదరాబాద్' అనబడే భాగ్యనగరంలో. ఇది వర్షం పడనంత వరకే భాగ్యనగరం. ఒక్క చినుకు పడిందో, దౌర్భాగ్యనగరంగా అవతారమెత్తుతుంది. ఇక్కడి డ్రైనేజిలకు వర్షం అంటే వల్లమాలిన ప్రేమ. అందుకే చిన్న చినుకు చిటుక్కుమన్నా అగ్ని పర్వతం బద్దలై పొంగే లావాలా ఉప్పొంగి వాన నీటితో కలిసి రోడ్లమీద పరవళ్ళు తొక్కుతాయి. అడుగు తీసి అడుగు వెయ్యాలంటే భయం... ఎక్కడ ఏ మాన్-హోల్ ఉంటుందోనని?!

మొన్న సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి వెళ్తుంటే ఒక్కసారిగా భోరున వర్షం కురిసింది. అంతే.... ట్రాఫిక్ జామ్ అయింది... ఎక్కడి వాహనాలు అక్కడే స్తంభించిపోయాయి. అందులో నేనెక్కిన కాబ్, పెళ్లి ఊరేగింపులోని కారులా ఆగుతూ ఆగుతూ వెళ్ళాలా వద్దా అన్నట్లు నడుస్తుంది... అటుపడి, ఇటుపడి ఇల్లు చేరే సరికి తల ప్రాణం తోకలోకి వచ్చినంత పని అయ్యింది (అలాగని నాకు తోక ఉందనుకోనక్కర్లేదు... ఏదో మాట వరసకి అన్నాను. అంతే!).

ఇక నిన్నటి విషయానికొస్తే... వర్షం పడకుండానే ట్రాఫిక్ జామ్ అయింది! అదేంట్రా అనుకుంటున్నారా? తొందరెందుకు... చెబుతాను... ఆగండి. పంజాగుట్ట సెంట్రల్ నుండి ఖైరతాబాద్ సెంటర్ కి వెళ్ళేసరికి అక్షరాలా గంటసేపు పట్టింది. తీరా అక్కడికెళ్ళాక తెలిసింది... ఆ రోజు మన అమాత్యుల వారలు పదవీ బాధ్యతలు స్వీకరిస్తున్నారని.. "ప్రజా సేవకులు ప్రమాణస్వీకారం చేస్తుంటే ప్రజలు ఇబ్బంది పడుటయా?" అనిపించింది. నా పక్కనున్నాయన కోపంతో "వీళ్ళను గెల్పిచ్చినందుకు మనన్ని మనం చెప్పుతోటి కొట్టుకోవాలే" అన్నాడు. అందరూ ఒక్కసారి నవ్వారు. అందులోనూ నిజం లేకపోలేదు. కొంచం లోతుగా ఆలోచిస్తే ఆశ్చర్యం గొలిపే ప్రశ్నలు మనకే కలుగుతాయి.

అసలు ప్రజాస్వామ్యం అంటే ఏమిటి? ఇప్పటి కాలాన్నీ, పరిస్థితుల్ని బట్టి ఇలా చెప్పవచ్చుననుకుంట.

ప్రజాస్వామ్యం అంటే ప్రజలు మూడేళ్ళకో, ఐదేళ్ళకో స్వాములని ఎననుకుంతారన్నమాట. తర్వాతేమో ఈ స్వాములు పల్లకిలో కూర్చొని హుక్కా పీలుస్తుంటారు. మనము అనగా ఇండియాన్స్... దటీజ్ భారతీయుల్స్ ఆ పల్లకిలను మోస్తుంటామన్నమాట. దానికి ఏలిన వారు మనకిచ్చే కూలి ఏమిటంటే పన్నులు మరియు ఉపన్యాసంబులు.

వాళ్ళలో వాళ్ళకేవో అభిప్రాయ భేదాలు, కుమ్ములాటలు వస్తుంటాయి. హఠాత్తుగా డిల్లీకి రమ్మని పిలుపు వస్తుంది. హుటాహుటిన ముఠా నాయకుడు పొద్దున హైదరాబాద్ నుండి డిల్లీకి వెళ్లి సాయంత్రం వరకు తిరిగి వచ్చేస్తాడు. మనకేమో ఆఫీసు పని అయ్యాక ఇంటికి వెళ్ళాలంటే బస్సు దొరకదు. వాళ్ళు వెళ్తున్నారంటే చాలు విమానం సర్వీసులు మొత్తం ఆ ఏలికలకే! వీటికి డబ్బిచ్చే గొర్రెలం మనమే!

ఇలాంటివి చిన్న విషయాలుగానే అనిపించవచ్చు. ఈ చిన్న చిన్న విషయాలను ప్రతిఘటించడం నేర్చుకొన్ననాడు - పల్లకీలు తల్లక్రిందులవుతాయి. ప్రజాస్వామ్యం నిటారుగా నింగిని తాకుతూ నిలబడుతుంది.
అందరం ఆ దిశలో సాగుదామని ఆశిద్దాం! సాగుదాం!

చేదు నిజం

2009-05-17T04:19:00.000-07:00

'మన అనుబంధాలన్నీ ఆప్యాయతానురాగాల పునాదులపై నిర్మించిన భవంతులు....'
అన్న నా అందమైన నమ్మకం రోజురోజుకీ అడుగంటిపోతుంటే...

'మానవ సంబంధాలన్నీ ఆర్థిక సంబంధాలే' అన్న వాదనతొ ఏకీభవించని నాకు
దానిని నిరూపించడానికి అధారాలు కరవైపొతుంటే...

అయినవారి మధ్య అనుబంధాలకి లెక్కలు కట్టలేని నా అఙ్ఞాన హృదయం
అనుబంధాలకి అతీతంగా డబ్బుతో సంతొషాన్ని కొనుక్కోవాలనుకునే
మేథావుల విఙ్ఞానం ముందు నిలవలేక తల్లడిల్లిపోతుంటే...

మనుషుల్లో మంచీ చెడు పసిగట్టలేకపోయిన నా స్వఛ్ఛమైన బాల్యం...
విభిన్న మనస్తత్వాలని విశ్లేషించలేకపోయిన నా బాల్యం...
అందరూ మంచివాళ్ళే... లోకమంతా అందమైనదే... అని
అమాయకంగా నమ్మిన నా బాల్యం ఒక్కసారిగా మదిలో మెదిలి...
ఆ భావాలన్నీ ఒక్కొక్కటిగా నా కన్నీటిలో కరిగి కనుమరుగైపోతుంటే...

కఠోరమైన వాస్తవాలు కళ్ళ ముందు కనిపిస్తుంటే...
ఇది నిజమని నా మనసుని నమ్మించలేక...
అబద్దమని నిరూపించలేక...దీన్నుండి తప్పించుకుపోలేక...

ఈ విషయాలని తనలో ఎప్పుడు కలుపుకుంటుందా...
అనిఆశగా కాలం వైపు చూస్తూ నేను...

జీవితపు లోతుల్ని తరచిచూడమంటూ...
మానవ సంబంధాల మాయాజాలంలో మనసుని బలి పశువుని కానీకు...
అని హెచ్చరిస్తూ... భారంగా కదులుతున్న కాలం...

మనకే ఎందుకు?

2009-05-07T14:02:00.000-07:00

గాలినే మింగి నిప్పు మండదా?
నిప్పు నీటి గర్భాన ఉండదా?
ఆవిరైన ఆ నీరు కదిలి ఆకాశంగా మారదా?
మబ్బులాగ తను కరిగి తిరిగి మట్టిలో కలవదా?
తలక్రిందులుగా తపస్సు చేస్తూ తరాలుగా తరువులు తపించలేదా?
నేల తల్లి చనుపాల లాగ జల వాయువులను అవి త్రాగలేదా?
యావత్ జగత్తుకాధారమైన ఆ విత్తునే వృక్షమందించలేదా??
ఎండా వానల మేళవింపుతో...
చీకటి వెలుగుల సమీకరణతో..
చేయి కలుపుతూ ప్రకృతి శక్తులే పుడమికే పురుడు పోయలేదా?
జతగా నిలుస్తూ 'సృష్టి శిశువు ' కే జోల పాటలను పాడలేదా?

పంచభూతాలు పంతం పడితే పొత్తు కుదరని తమ నడుమ
ధరణి లయ తప్పి, మరు నిముషం లోనే నశించదా ఈ నర జన్మ??
సాగరానికే లేని లక్షణం నీటి బొట్టుకేలా??
బంగారానికి లేని ఆ గుణం ఉంగరానికేలా??
ప్రకృతి మాతకే లేని పట్టింపు మానవాలికేలా??

నట్టింట అంటువ్యాధి

2009-05-07T13:27:00.000-07:00

మొన్న రాత్రి ఒక స్నేహితురాలితో ఫోనులో మాట్లాడుతుండగా మధ్యలో 'టీవీ ఉందా? ఉంటే జీ తెలుగు ట్యూన్ చేసుకో' అంది. సరే చెప్పింది కదా, ఇంటరెస్టింగ్ ప్రోగ్రాం ఏదో వస్తున్నట్టుంది అని ట్యూన్ చేసి టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. తీరా చూస్తే అది డాన్స్ పోటీల కార్యక్రమం. ఈ రోజుల్లో దృశ్య శ్రవణ యంత్రాల్లో (అదేనండి... టీవీలో) చవకబారు కార్యక్రమాలు ప్రదర్శితముతున్నాయి అనడానికి నిలువెత్తు నిదర్శనం. అరవిరిసిన కుసుమాల్లాంటి పసి పిల్లలతో అసభ్యకరమైన ఐటం సాంగ్స్, క్లబ్ డాన్సుల్లాంటివి చేయిస్తున్నారు. అదే దౌర్భాగ్యమంటే, అంతటితో ఆగక ప్రేక్షక మహాశయులు 'ఆహా... ఆ పాప ఎంత బాగా చేసిందో!' అని మెచ్చుకుంటున్నారు. డబ్బు దండుకోవడమే పరమావధిగా సృష్టించిన ఈ కార్యక్రమానికి న్యాయనిర్ణేతలలో ఒకరు వృద్ధులు. ఆ మహానుభావుడికైనా ఇది తప్పని ఏ కోశానా అనిపించలేదా అని బాధేసింది. ఇక మిగిలిన ముగ్గురు ఆడ న్యాయనిర్ణేతల సంగతి సరే సరి. 'మనం ఎక్కడున్నాం? ఎం చేస్తున్నాం?' అన్న ఇంగితజ్ఞానం కూడా లేకుండా 'రియాల్టీ షో' పేరుతో, జడ్జిమెంట్ ఇచ్చే నెపంతో వారు చేసే చవకబారు ప్రవర్తన చూస్తే కాస్త స్పృహ ఉన్నవారెవరికైనా అసహ్యం వేయక మానదు. నేటి సమాజం ఇలా తయారవ్వడానికి మూల కారణం ఇలాంటి కార్యక్రమాల్ని ప్రోత్సహించడమే. ముందు ప్రజలే ఇలాంటివి చూడకుండా, తమ పిల్లల్ని చూడనివ్వకుండా ఉండాలి. కనీసం అప్పుడైనా ఇలాంటి ప్రోగ్రామ్స్ తీయకుండా ఉంటారు. ఇలా చెపితే 'మా ఇష్టం' అంటారు.

చిన్న పిల్లల నుండి సినిమా తారల దాక, రచయితల నుండి రాజకీయ నాయకుల దాక - బహిరంగంగా కాకపోయినా విడిగా మాట్లదినప్పుడైనా పలికే వాక్యం - 'నా ఇష్టం'. తానూ చెప్పినదో, చేసిందో తనకే పూర్తిగా సబబు కాదు అనిపించినప్పుడో, అవతలి వాళ్ళు తమ వ్యక్తిత్వాన్ని దేబ్బతీస్తున్నారు అనిపించినప్పుడో చాలా మంది ప్రయోగించే బ్రహ్మాస్త్రం 'నా ఇష్టం'. ఈ మూడక్షరాల మాట వెనుక 'నేనొక వ్యక్తిని, నాకొక మనసుంది, దానికి స్వేచ్ఛ ఉంది' అన్న భావం దాగి ఉంది.

ఇష్టం అయితే కష్టం లేదు కానీ దీనితో తామూ పాడవ్వడమే కాకుండా సమాజానికీ కూడా భ్రష్టుపట్టిస్తున్నారు. 'ప్రతి చిన్న విషయాన్ని భూతద్దంలో పెట్టి చూస్తావు. పక్కవాడ్ని వేలెత్తి చూపడం తప్ప ఇంకేమి లేదు' అని నన్నందరూ అంటుంటారు. సమాజంలో దిగజారుతున్న విలువలని చూసి బాధతో నా ఆవేదనను వ్యక్తం చేయడం, సరిదిద్దాలనే ప్రయత్నం చేయడం తప్ప ఎవరినీ నొప్పించాలని కాదు.

నేటి సమాజాన్ని గురించిన ఒక వ్యాసంలో ఒక రచయిత ఇలా అన్నారు - '' నేటి సమాజంలోని వ్యక్తులు, ఫ్యాక్టరీలలో ఒక 'అచ్చు' నుండి యాంత్రికంగా వరసగా వచ్చే ఒకే మాదిరి వస్తు భాగాల్లాంటివారు. వారు ఆసుపత్రులలో పుడతారు. హోటళ్ళలో తింటారు. ఆసుపత్రులలోనో, రోడ్లమీదనో మరణిస్తారు" అని చెప్పుకోవచ్చు.

వారి అభిప్రాయాల్ని తీర్చిదిద్దేది టి.వి. ప్రకటనలూ, సినిమా తారలూ!

పత్రికలలో ప్రకటనలు కేవలం చదువుకున్న వారినే ఆహారంగా గైకొంటాయి. శబ్దాల ప్రకటనలు చెవులున్న వారందరినీ మెలిపెడతాయి. కాని, ఈ టి.వి. ప్రకటనలు సర్వభాక్షకాలు (అందరిని సమూలంగా నాశనం చేస్తాయి). టి.వి. అనేది మనం ఇంట్లో తెచ్చుకొని ప్రతిష్టించుకునే అనారోగ్యం.

పరిశోధనల్లో వెల్లడైన దారుణమైన నిజం ఏమిటంటే టి.వి. చూసే వాళ్ళలో ముఖ్యంగా పిల్లల్లో మెటబోలిక్ రేట్ గంటకు 200 కాలరీలు తగ్గి, వారి మనస్సు hypnotism కి గురైన వారిలాగా ఉంటుందంట.

ఈ మధ్య కాలంలో టి.వి.లో వచ్చే పచ్చి అబద్దాల ప్రకటనలు ఇలా ఉన్నాయి.

- మీరు ఫలానా టూత్ పేస్టు వాడితే మీ చుట్టూ అమ్మాయిలు తిరుగుతారు. అలా కాకుండా మామూలు పళ్ళ పొడి వాడితే మీ పళ్ళు పుచ్చి పోతాయి.

- దాహం వేస్తే మంచి నీళ్ళు కాదు, కొబ్బరి బొండం కాదు, పళ్ళ రసం కాదు మా బ్రాండు రంగు నీళ్ళనే తాగండి. (దీనికోసం కోట్లు ఖర్చు చేసి ప్రకటనలను చిత్రించడం, దానిలో సినీతారలు, క్రికెట్ ఆటగాళ్ళు నటించడం గమనార్హం)

- ఆకలి వేస్తె అరటి పండ్లు వద్దు, పెరుగన్నం వద్దు, రెండు నిమిషాల్లో తయారయ్యే ఫలానా (అపాయకరమైన రసాయనాలు ఉన్న) వస్తువునే తినండి.

- శక్తి కావాలంటే పాలు ఎందుకండి... అందులో మా పౌడర్ కలిపి తాగండి. కొండల్ని పిండి చేసే బలం వస్తుంది.

ఇలాంటి పచ్చి అబద్ధాలు చెప్పే ప్రకటనలను hypnotic స్థితిలో ఉన్న పిల్లల మెదళ్ళకు పంపుతున్నాం, మనం చూస్తున్నాం. గోర్రెల్లగా తలలూపుతున్నాము. దీని అర్ధం ఏంటి? పిల్లలు ఏమైపోయినా ఫర్వాలేదనా? లేకపోతే ఇంకేదైననా?

ఈ భయంకర పరిణామాన్ని గురించి వాకాటి పాండురంగారావు గారు 1991 లోనే హెచ్చరించారు.

మరి ఇంత జరుగుతున్నా సమాజ ప్రగతికి కంకణం కట్టుకున్న సర్కారు వారు ఎందుకు ఊరుకున్నారో? వీరికి వేల కోట్ల ఆదాయం ముఖ్యమా? లేక ప్రజల జీవితాలు, సమాజ శ్రేయస్సా?

ఏలిన వారి సంగతి అటుంచండి, కనీసం ఇప్పటికైనా మనలో పరివర్తన రాకుంటే ఇప్పటికే మర బొమ్మల్లా తయారవుతున్న పిల్లలు ఇంకా దౌర్భాల్య స్థితికి చేరడం ఖాయం!

జ్ఞాపకాలు

2009-04-24T03:31:00.000-07:00

చిన్నప్పుడు నిద్దట్లో
అమ్మ కప్పిన పైట కొంగు వెచ్చదనం
ఒక జ్ఞాపకమై
నా భుజాల చుట్టూ
శాలువాగా చుట్టుకుంటుంది
మూర్తీభవించిన యక్షిణి లా
ఆమె ఎక్కడో వుంటుంది
నేను మాత్రం
తియ్యటి పలకరింపుల మాధుర్యాన్ని
జ్ఞాపకాల బైనాక్యులర్స్ లోంచి చూస్తుంటాను
గుండె గాలి పటమై
చెట్టూ కొమ్మల్లో రప రప మంటున్నప్పుడు
బ్రతుకు భుజమ్మీద
పసి పాప నై జారిపోతున్నప్పుడు
ఒక పిల్ల తెమ్మెరలా
అమ్మ నన్ను వీపు నిమురుతుంది
అప్పుడు పాల బువ్వలు తినిపించిన
అరిటాకు చేతులు
సుఖ దు:ఖాల గోడలను కట్టీ కట్టీ
రాటు దేలిన ఆకు రాళ్ళవుతున్నాయి
అప్పుడప్పుడూ
గుండె గుభిల్లున జారి
ఇంటి పెరట్లో బాదం కాయలా రాలి పడుతుంది
ప్రేమ పలకరింపులు
పురాతన అవశేషాలై
తుప్పు పట్టి చూరు కింద పడుంటాయి
గాట్లు పడిన హృదయానికి
మాసికలు వేసీ వేసీ విసిగి పోతున్నప్పుడు
ఒక అస్పష్ట భావమేదో
నన్ను నిలువెల్లా తూర్పార బడుతుంది
ఇప్పుడు నేను
సమూహం లో ఏకాకినై
శూన్యపు రెక్కల కింద
పిల్ల కాకినై ఒదిగి పోతుంటాను
ఒక్క అమ్మ మాత్రమే
నన్ను మనిషిని చేసి
జీవిత రహ దారిని చూపుతుంది
నేను తప్పటడుగు లేస్తూ
అమ్మ చిటికిన వేలు పట్టుకుని
జీవన రేఖల సరిహద్దులు
కొలత వేస్తుంటాను.

( 'నీలి మేఘాలు' కవితా సంకలనం నుంచి )